Terwijl ik dit schrijf is het 11 december 2023  - 23.34 

Over drie dagen is het zo ver. Weer een afspraak in het ziekenhuis, dit keer bij de internist. Deze arts zou gespecialiseerd zijn in PCOS & voeding, maar ook het stukje insulineresistentie. 
ik zie er enorm tegen op.. weer mijn verhaal vertellen, weer het achterste van je tong laten zien, weer vertellen wat je allemaal al zelf ondernomen heb. Misschien ben ik al te bevooroordeeld, omdat ik al jaren voor mijn gevoel niet serieus genomen word, maar ik kan niet omschrijven hoe misselijk het mij maakt om naar deze afspraak te gaan. 
En heel eerlijk.. het liefst bel ik deze afspraak af. Maar ik wil dat de hormonen onder controle komen, dus ik ga. 

Na de miskraam ben ik ook niet meer vruchtbaar geweest, geen eisprong geen menstruatie. Nu kan dat ook lang duren voor dat je lichaam hersteld is en zal dat in mijn geval ook echt heel lang duren. 
Maar dagelijks spookt het door mijn hoofd, wat als? Wat als het nooit lukt? Wil ik dit nog wel? Zou ik misschien nu wel eens zwanger zijn? Ik voel maagzuur en misselijkheid, zou het dan toch? Gek word ik in m'n hoofd. En dan zijn we nog niet eens echt een traject gestart. Na de miskraam ben ik ook weer aangekomen, helaas. Daar baal ik ontzettend van, ik heb een jaar lang zo hard gestreden om 8 kg kwijt te raken.. voor mijn gevoel voor Jan met de korte achternaam. Het voelt zo oneerlijk. Ik wil gewoon een gezond lichaam. Ja ik ben verdrietig, nee ik wil niet negatief zijn en ik kan echt genieten van de kleine dingen in het leven maar ik voel mij soms zo alleen. De hormonen stuiteren door m'n lichaam, soms voel ik mij net een puber die enorm stinkt naar zweet, want daar heb ik ook ineens weer enorm last van. Soms ben ik heel vrolijk, fit en opgewekt. Dan ben ik weer een aantal weken grieperig en niet fit. Maar life goes on. Blijven kijken naar de lichtpuntjes in het leven. ✨