Vage klachten in de puberteit

In mijn puberteit kreeg ik de diagnose PTSS, depressie en een angststoornis.

Toen wist ik niet zo goed wat dit allemaal inhield. Ik ben altijd opgevoed met: opstaan en doorgaan, dus dat deden we ook.

Thuis konden we altijd overal over praten, maar eigenlijk was daar ook weinig tijd voor. Ik ben opgevoed in een best hectisch gezin. 

Hierdoor werd ik al vrij jong zelfstandig en volwassen. Iets waar ik soms nog tegen aan loop.

Ik heb het leven altijd heel moeilijk gevonden, omdat ik al zo jong volwassen werd, moest ik veel zelf ontdekken en aanleren.

Pas toen ik op mij zelf ging wonen, kwam ik mijzelf keihard tegen, maar daar later meer over.

Al vanaf kinds af aan ging ik naar therapie, de ene na de andere psycholoog, POH, maatschappelijk werker of de vertrouwenspersoon op school. Bij iedereen moest ik mijn verhaal op nieuw vertellen.

En ik kan je vertellen, als puber zat ik daar helemaal niet op te wachten, sterker nog, ik kreeg zelfs afkeer naar zulke mensen.

Want soms geloofde ze mijn verhaal niet eens, omdat het zo complex is!

In mijn puberteit was ik veel moe, waardoor ik ook nog eens vaak te laat kwam, had ik last van acne, enorme stemmingswisselingen en kwam in korte tijd veel aan. Echter zat ik toen aan de anticonceptie pil en wist ik niet dat in mijn stopweek, dit geen echte menstruatie was! Altijd kreeg ik maar te horen, je moet afvallen, ga meer sporten, lach nou gewoon eens! Waarom ga je niet mee met uitjes? Maar kan je wel andere dingen ondernemen? Maar ik kon het simpel weg niet, ten eerste omdat ik heftige medicatie slikte om mijn PTSS en depressie onder controle te krijgen, waardoor ik vaak van de wereld was en erg in mijn eigen cocon leefde, ten tweede omdat ik veel angsten ervaarde, wat valt er dan te lachen, en ten derde, wat is er dan leuk aan uitjes als je altijd moe bent?

Toen ik rond mijn 21e ineens haargroei kreeg in mijn gezicht, besefte ik.. dit klopt niet! Een vriendin van mij had dit ook, en zij was gediagnosticeerd met PCOS. Tja, moeilijk zwanger kunnen worden en wat haargroei dacht ik toen. Ik was nog niet eens bezig met een kinderwens, laat staan dat ik zelf PCOS zou kunnen hebben! Maar toch ging ik naar de huisarts, 'tja' zei hij, 'dat is wel abnormaal veel haar voor een vrouw'. Ik kreeg een verwijzing naar de huidtherapeut, om dit weg te laten laseren omdat ik hier wel echt last van had maar mij er ook voor schaamde, want haargroei in je gezicht, als vrouw zijnde dat vond ik toch niet heel chill. Bij de huid therapeute kreeg ik te horen: ' sorry, maar je haren zijn te licht, hier kunnen we nog niks mee, ook zit er nog geen wortel aan de haren. Scheer of hars ze maar weg, dan worden de haren dikker en krijgen ze een goede wortel, maar dit geeft geen garantie dat we je dan wel kunnen helpen'. 

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging de haren weg scheren en binnen een jaar had ik er dikke haren voor terug, met wortel! 

De klachten werden door de jaren heen eigenlijk alleen maar erger..

Ik bleef maar aankomen, ondanks dat ik weinig at.

Ik had eetbuien en sugar cravings waar je u tegen zegt.

Ik was hele dagen moe.

Ik had vaak hoofdpijn, zo erg dat ik soms alleen maar wazige vlekken zag.

Ik kon nergens meer van genieten.

Ik voelde mij erg opgeblazen.

Ik sliep onrustig en werd eigenlijk standaard elke nacht wel 2 of 3 keer wakker.

Ik sportte veel maar zag geen verandering.

Maar, het aller ergste was, dat ik nergens meer zin in had, zo erg, dat ik uiteindelijk met een burn-out thuis kwam te zitten. 

Alles was te veel, te zwaar of te moeilijk.

Ik werk in de zorg, als verpleegkundige, en de werkdruk was (en is nog altijd) hoog, maar op staan en doorgaan, dat is wat ik had geleerd in mijn opvoeding. 

Toen ik de diagnose burn-out kreeg, kwam ook corona in Nederland even gedag zeggen.

Dus je kunt je misschien wel voorstellen, je kan al niks meer, je vuurtje is letterlijk opgebrand, je moet leuke dingen doen om er boven op te komen ,maar heel Nederland zit in een lockdown. Nou top! Dit werd een grote flop. 

Gelukkig, na 3 jaar heb ik geleerd om, om te gaan met mijzelf. 

Heb ik handvaten gekregen, dat wanneer ik een mindere dag heb, dat het ook goed is om een mindere dag te hebben en dus een stapje terug te zetten. Het is oké om dat gevoel er te laten zijn. Het is wie ik ben en het is wat bij mij hoort.

Maar toen kwam de kinderwens.. en daar vertel ik meer over in mijn volgende blog! 

Liefs, Lisa