Een dikke knuffel

Een aantal maanden geleden besloot ik om hier heel open over te zijn. Na ruim 2 jaar onzekerheid en er toch wel alleen voor staan vond ik het tijd om dit openbaar te maken. Iedereen mocht weten dat wij moeilijk zwanger kunnen worden! En ondanks dat ik twee handen vol vrienden en vriendinnen om mij heen heb, voel ik mij toch erg alleen. 

Vrienden en familie wisten wel dat we bezig waren met zwanger worden, maar toch spraken we er ook niet heel openlijk over. Gewoon weg omdat dit een pijnlijk onderwerp is maar ook niet echt een onderwerp is wat je bespreekt op een verjaardag toch?

Een aantal jaar geleden had ik een collega waar bij het zwanger raken ook niet van zelf sprekend was. Zij was daar heel open over en dat waardeerde ik enorm aan haar. Ik vond het dapper hoe ze zich door de onzekerheden heen sloeg en hoe sterk ze bleef ondanks elke keer het vervelende nieuws kreeg. Ik leefde altijd heel erg met haar mee,  ik voelde de pijn want diep van binnen wist ik al, bij ons zal het ook niet gemakkelijk zijn. 

En daar heb ik van geleerd, om dus openlijk hier over te spreken. En ik zal je zeggen, op het moment dat ik hier heel openlijk over ging spreken, luchtte het ook enorm op. Ik kreeg meer begrip van mijn omgeving, want ze snapte beter 'wat er met mij aan de hand was'. Ik kreeg erg veel steun van vrouwen om mij heen, die een soort gelijk iets hadden mee gemaakt. En dat voelde echt heel fijn! En weet je wat, die inmiddels oud-collega stuurde mij laatst een kaartje met een dikke knuffel! Het zijn kleine gebaren maar die betekenen zo veel. 

Liefs, Lisa