Ik denk dat we even moeten bij praten….

In mijn vorige blog schreef ik over de uitblijvende menstruatie. Uiteindelijk bleek deze 8 weken uit te blijven, maar met uiteindelijk wel een hele mooie positieve uitkomst. Ik had ineens een positieve zwangerschapstest in mijn hand. WOW! Maar wacht, voor ik daar meer over vertel even terug naar waar ik in mijn vorige blog gebleven was. Begin december ben ik bij de huisarts langs geweest, ik merkte dat ik weer radeloos raakte. Hoe kon het toch dat mijn PCOS mij weer de baas ging zijn? Ik snapte er maar niets van. Het was zo mooi onder controle, en toch.. ja, stress, minder goed op voeding letten, rust reinheid en regelmaat zijn echt belangrijk. Ik ging starten met ijzertabletten, in de hoop dat ik mij ook minder vermoeid zou voelen. Goed, ik baalde nog steeds dat ik geen grip had op wat er gebeurde in mijn lijf. En dat vind ik lastig om te accepteren. Zo zichtbaar maar ook heel erg onzichtbaar. En ik weet heel goed dat ik mijn stress meer mag gaan leren managen, maar het is lastig om een patroon te doorbreken als je het altijd al zo doet.

De december maand is voor mij altijd al beladen. Ik vind de december maand enorm druk, veel prikkels en ik heb een hekel aan mijn eigen verjaardag. Ik besloot deze dit jaar ook niet te vieren. Laat mij maar werken, doen waar ik voldoening van krijg, zorgen voor anderen. Lekker m’n kop in het zand steken. Die ochtend van mijn verjaardag was ik aan het werk, waarop een collega zegt: ‘’zo moet je buiten eens zien, een roze en een blauwe lucht. Wat mooi he!’’. Ik voelde het, ik moest als ik thuis kwam een test doen, maar ik had wel in mijn achterhoofd: deze zal toch wel negatief zijn, want ja, dat waren ze de afgelopen 5 jaar al. Maar ergens, hoopte ik ook op het mooiste verjaardagscadeau ooit. Ik werkte tot 09.00 die ochtend, toen eerst snel langs de drogist voor een aantal testen, want die had ik verbannen uit huis omdat ik er helemaal klaar mee was en mij eerlijk gezegd er ook bij neer probeerde te leggen: het zal ons niet gegund zijn.
Jordi was die ochtend ook thuis, was muziek aan het luisteren en aan het stofzuigen. Ik roep naar hem dat ik thuis ben en even voor de zekerheid een testje ga doen. Hij dacht op dat moment het zelfde als ik. ‘het zal wel negatief zijn’. Na een aantal minuten kijk ik op de test en zie een heeeeel licht 2^e streepje. Nee toch? Ik riep Jordi, die geloofde het ook niet. ‘’die zal wel negatief zijn schat, sorry’’. Toch kon ik het niet laten. Nog een test. Ja, toch ook weer een 2^e streepje. Jordi keek mee, en kon zijn ogen ook niet geloven. We keken elkaar vol ongeloof aan: zou het dan toch? Ik had ook een digitale test gekocht en ook deze gaf aan: ZWANGER. 3 testen, dan zou het toch echt zo zijn. We keken elkaar aan en moesten huilen van geluk. Maar ook direct keken we elkaar aan: wat nu?  Een uur of 2 later hebben we de verloskundige gebeld, ze vroeg of we enig idee hadden hoe ver ik zou zijn. Ja nee, uh PCOS, onregelmatig, echt geen idee, maar ik gok net amper 4 weken. Advies was om een digitale clearblue met weken indicator test te gaan kopen en deze test de volgende ochtend af te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. 1-2 weken, oke nog erg pril, maar dat maakt niet uit. Ik mocht zwanger worden op de natuurlijke manier, en dat was een hele overwinning. Het mooiste cadeau wat ik ooit voor mijn verjaardag heb gekregen.

Onze omgeving sprong van geluk, toen we voorzichtig het aan onze naasten gingen vertellen, want ja.. kerst kwam er aan, en dat betekende dat ik toch moest gaan opletten met welk eten ik wel of niet kon gaan nuttigen. En, we zouden kerstmarkten gaan bezoeken en ik lust wel een glühwein, en die moest ik toch even laten staan…. Het zou te veel opvallen.

Op oudjaars dag hebben wij een traditie, zelf oliebollen bakken, iedereen die ons lief is, is welkom om een bolletje te komen happen en een drankje te drinken om het jaar af te sluiten. Waarop een van mijn beste vriendinnetjes al bedenkelijk naar mij keek en zei: hoezo drink jij ineens 0.0?
Jordi drinkt zijn hartinfarct geen alcohol meer, dus die zat ook aan de 0.0. Dus ik zei: Ah ja, Jordi drinkt ook 0.0 en dat bevalt mij prima. UHU.
Een paar minuten later dacht ik: Ach weet je, waarom vertellen we het ook niet. Mocht het mis gaan dan zou ik het ook met haar direct gedeeld hebben. En daarnaast ben ik echt heel slecht in liegen, dus mijn lach in houden kostte mij ook enorm veel moeite.

Op 13 januari stond de eerste echo gepland, de weken leken wel maanden en uit onzekerheid testte ik bijna om de dag. Het ‘’nieuws’’ was bij ons beide nog steeds niet geland. Steeds hielden we in ons achterhoofd: wat als het mis is, wat als het vruchtje gestopt is met groeien, wat als er toch niets te zien is? Eigenlijk om teleurstelling bij beide zo veel mogelijk in te perken.
Daar gingen we, in de hoop dat we geen bekenden zouden tegen komen, we wilde dit ‘grote’ nieuws nog zo graag voor ons zelf houden.
We moesten een aantal vragen beantwoorden en eigenlijk vrijwel direct mocht ik gaan liggen om het kindje te bekijken. De verloskundige zette het echo apparaat op mijn buik en direct zien we een klein wurmpje met een hartslag. Beide sloegen onze harten even over en van alle spanning moesten we beide huilen. Het was echt zo! Wij worden ouders. Wat een wonderlijk iets om je kindje voor het eerst op een scherm te mogen zien. 

Op 5 februari stond de termijn echo gepland. Beide duwde we dit ook eigenlijk een beetje van ons weg. Want wat als? De teleurstelling van de afgelopen jaren was zo groot, dat we nu ook ons zelf probeerde te beschermen. Na weer een aantal belangrijke vragen mocht ik gaan liggen om weer naar ons kleintje te mogen kijken. Alles er op en er aan, het hartje klopt. Wat een opluchting. We liepen samen naar buiten en keken elkaar aan: Ja. We worden echt ouders!

Ik kan niet in woorden beschrijven hoe onwijs trots ik ben, na alle hobbels die we hebben gehad de afgelopen jaren, dat ik op de natuurlijke manier zwanger ben geraakt. Dit voelt als een kers op de taart.