Vanaf mei loop ik rond met klachten: te laag ijzer, rusteloze benen en extreme vermoeidheid. In eerste instantie dacht ik – net als de huisarts – dat het wel stress zou zijn. “U moet echt wat rustiger aan doen, mevrouw.”
Ja, dat wil ik best, maar hoe dóe je dat eigenlijk?
Ik probeerde te luisteren naar mijn lichaam: een dagje wellness, leuke dingen met vriendinnen, wat meer tijd voor mezelf. Maar eerlijk is eerlijk, ik was zó moe dat zelfs ontspanning soms voelde als een klus.
Toch ben ik stap voor stap meer ruimte voor mezelf gaan maken. En ja, daar hebben mensen soms een mening over, maar inmiddels leer ik om die oordelen minder binnen te laten komen. Ik hoef me niet meer voor alles te verdedigen.

De laatste keer dat ik een blog schreef, was mijn menstruatie ook al ineens te laat. Mijn cyclus, die na de operatie vrij regelmatig was, besloot spontaan een eigen leven te leiden. En nu zit ik vandaag op cyclusdag 55: bijna acht weken zonder menstruatie, en dus ook geen eisprong. Dat zette me aan het denken.
Vorige week moest ik voor de controle van mijn maagverkleining bloed laten prikken, en wat blijkt: mijn ijzer is opnieuw gezakt.
Sinds september vorig jaar is het gehalveerd. Het zit nog net niet onder de ondergrens, maar het verschil met vorig jaar is enorm. En natuurlijk kon ik het niet laten om zelf onderzoek te doen: kan een lage ijzervoorraad invloed hebben op je vruchtbaarheid? Het antwoord is ja.

Als ik erop terugkijk, zie ik een patroon. Als tiener had ik dit ook: hevige menstruaties, lage ijzerwaardes en vermoeidheid. Nu ik weer klachten heb – vermoeidheid, rusteloze benen, geen menstruatie – zakt mijn ijzer opnieuw. Het voelt bijna alsof mijn lichaam me een boodschap probeert te geven. Afgelopen maandag ben ik naar de huisarts gegaan. Ik heb mijn hele verhaal gedaan, uitgelegd dat ik hier als puber al mee worstelde, en gevraagd of ik ijzertabletten mocht om mijn waardes weer op te krikken. Want aan mijn voeding ligt het niet; ik eet dagelijks ijzerrijk, maar het lijkt simpelweg niet genoeg. Ik kon gelijk de ijzertabletten ophalen bij de apotheek en mag deze nu twee keer per week slikken.

En ondanks alles kijk ik er positief naar. Dit is geen terugval, maar een signaal. Mijn lijf vertelt me opnieuw iets. Zoals de titel zegt, het komt wanneer het komt. Kan mij er wel druk over maken, maar dat werkt alleen maar averechts.