Vertrouwen - een broze draad

De laatste keer dat ik een blog schreef, was in oktober of november 2024. Sindsdien is er een wereld veranderd. Niet omdat ik dat zo wilde, maar omdat het leven besloot dat het anders moest.

Op 1 oktober kreeg mijn man een hartinfarct. Vanaf dat moment begon een rollercoaster waar we nog steeds niet uit zijn gestapt. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Angst. Onzekerheid. Tijdens onze vakantie eind juni, in Duitsland, werd hij opnieuw opgenomen. Voor de vierde keer sinds dat eerste infarct. En hoewel ik dacht dat ik alles al gehad had, voelde dát als de genadeklap. Sindsdien heb ik geen nacht meer doorgeslapen. Geen dag gaat voorbij zonder zorgen of angst.

Ik pieker, de hele dag door, maar de nacht is het ergste. Nachtmerries, over wat er is gebeurd of misschien komen zal. De angst om mijn man kwijt te raken laat me niet los. Het lijkt erger te worden en ik krijg het niet onder controle. Ik ben het liefst wakker, zodat ik kan waken over wat er gebeurt, alsof mijn alertheid iets kan voorkomen. Maar wakker blijven helpt niet echt. Het maakt me alleen maar moe, gespannen, uitgeput tot in mijn botten. En toch durf ik de overgave aan de slaap niet aan. Alsof ik, door wakker te blijven, de controle kan houden over iets wat allang buiten mijn macht ligt. De stilte van de nacht maakt het piekeren nog luider. Mijn hoofd draait overuren, mijn hart slaat sneller dan goed voelt, en elke keer als ik mijn ogen sluit, staat de angst alweer klaar.

Lang genoeg kon ik mijn masker opzetten en doen alsof alles oké was, alsof ik me staande kon houden. Maar nu lukt het niet meer. Er gaat geen dag meer voorbij dat ik mijn tranen niet moet bedwingen. Soms lukt dat niet eens meer.

Ik was altijd de kartrekker, zowel thuis als op het werk. Degene die bleef staan, bleef gaan, bleef zorgen. Maar ik merk nu dat die rol zijn tol eist. Ik ben moe. Mentaal en fysiek. Mijn lichaam protesteert: lage bloeddruk, geen concentratie, duizeligheid, geen energie om ook maar iets te ondernemen. Het maakt me bang. Het maakt me onzeker over mijn eigen lijf, alsof ik mezelf niet meer helemaal vertrouw. Als er een sprankeltje energie is, pak ik die met beide handen aan en ga ik er weer vol voor. Maar nu even niet.

Ik realiseer me ineens hoe zwaar de afgelopen maanden zijn geweest. Hoe vaak ik mijn grenzen heb aangegeven, op werk, in mijn privéleven  en hoe vaak ik het gevoel had dat daar niets mee werd gedaan. Ik voelde me niet serieus genomen. Ik heb geprobeerd sterk te blijven, maar nu mijn lichaam ook signalen geeft, kan ik er niet meer omheen: het is genoeg geweest.

Voor het eerst in lange tijd heb ik me écht ziekgemeld. Ik heb een afspraak gemaakt bij de huisarts en bij de bedrijfsarts. Niet omdat ik zwak ben, maar juist omdat ik sterk genoeg ben om te zeggen: nu even niet.

Wat mij de laatste tijd bezighoudt, is het thema vertrouwen. Ik merk dat het kleiner wordt. Het vertrouwen in mensen om me heen. Ik kijk anders naar contacten, naar goedbedoelde adviezen. Het vertrouwen in het lichaam van mijn man, dat ons keer op keer liet schrikken. En zelfs het vertrouwen in mijn eigen lichaam, dat niet meer doet wat ik wil. Want ik wil zó graag.

Ik vind het moeilijk om hulp te vragen. Ik probeer mezelf steeds vaker aan te leren dat het oké is om hulp te vragen, dat ik niet alles alleen hoef te dragen. Maar wat ik daar óók in merk, is dat het pijn doet om te zien hoe sommige mensen me hebben laten vallen. Simpelweg omdat ik minder van mezelf liet horen, omdat ik het moeilijk vind om te praten over wat er de laatste maanden gebeurd is. Alsof er geen ruimte meer is voor stilte, verdriet of kwetsbaarheid. En dat doet iets met je vertrouwen.

En dat, hoe wankel het ook voelt, is misschien wel de eerste stap naar herstel.