Het is 1 juni '24 vandaag, dat betekend dat het over 5 dagen al weer 3 maanden geleden is dat ik geopereerd werd. De tijd vliegt echt. Ik voel mij redelijk oke, ben wel nog enorm vermoeid en snel duizelig. Afgelopen week heb ik bloed laten prikken in het ziekenhuis, de meeste uitslagen zijn binnen en daar is niets afwijkends in te zien. Misschien is het een combinatie van voeding en opbouwende werkzaamheden / sociale activiteiten. Ik moet ook leren tijdig rust in te bouwen, soms vergeet ik dat nog wel eens als ik met van alles bezig ben. Daarna word ik op mijn plaats gezet door de extreme vermoeidheid.

Werken gaat ook de goede kant op, ik hou het steeds een beetje beter vol en ik vind het fijn om weer wat te kunnen doen. Ik merk wel door het opbouwen van werkzaamheden dat ik wat minder energie over hou om te gaan sporten, ik moet mijzelf echt pushen.

Inmiddels ben ik 18 kg afgevallen en dat vind ik zelf al een hele prestatie. Sommige hoor ik zeggen: Oh, bij jou gaat het niet snel he? Dude, ik ben 12 weken verder, 18kg in 12 weken is echt wel veel!

Maar moet dat dan? Is er een regel, dat wanneer je een GBP operatie ondergaat dat je binnen 6 maanden 50kg afgevallen moet zijn? Nee die is er niet. Elk lijf reageert daar anders op. En ik kan je vertellen, dat is best kwetsend om te horen, het is hard werken, elke 2 uur wat eten, half uur voor en na het eten mag je drinken. Je hele dag staat in het teken van eten en drinken, tijden, schema's, eiwitten, vocht, maar ook genoeg beweging. Het is een rollercoaster, maar wel eentje die ik nooit had willen missen. Ik voel mij met die kilo's minder al zó veel beter! 

Er begint ook weer een menstruatie cyclus te komen en dat is enorm fijn, wetende dat je lichaam het weer gaat oppakken. Kleine kant tekening, ik ben gelijk weer ruim 2 weken aan het menstrueren, dat is wat minder. 

Er zijn veel positieve veranderingen en ik probeer die enorm te omarmen, zoals bijvoorbeeld nieuwe kleding kopen in een maat kleiner, ineens jezelf op een foto zien en denken, wow, ik heb een minder opgeblazen hoofd, zelf zie ik het niet zo want mijn hoofd en lijf rijmen nog niet met elkaar, ik zie nog steeds diezelfde vrouw die 18kg zwaarder woog, ik ben ook nog steeds dezelfde vrouw, alleen met minder gewicht en een kleiner maagje, er zijn ook dagen dat ik kan huilen omdat het dan gewoon niet wil, want ook die dagen zijn er nog steeds of als ik een week stil sta in gewicht, dan word ik onzeker, wat doe ik verkeerd? Maar het hoort er allemaal bij. 

Sommige dagen heb ik het gevoel dat ik kan eten als een bootwerker, andere dagen gaat er geen hap door mijn keel heen. Het is heel normaal, maar soms maakt het mij ook bang en onzeker, want op de dagen dat ik veel kan eten hoor ik met regelmaat: oh, kan jij dat allemaal op joh? Nou, hebben ze jou wel geopereerd? Mag jij gewoon een stukje taart? JA, ik mag ALLES eten, alleen moet ik bewuste keuzes maken. Als ik wil kan ik elke dag taart eten of kroketten op brood doen, is het slim? Nee. Doe ik dat dan? Nee. Zullen we stoppen met denken dat je na een GBP niks meer mag eten? Het is geen dieet, het is een leefstijl, maar bedankt voor de bezorgdheid. Laten we het maar positief bekijken en proberen er niks van aan te trekken, maar leuk is anders.

Inmiddels zijn er ook alweer 2 bijeenkomsten geweest in het ziekenhuis en ik vind het zo leuk om iedereen te zien. Hoe iedereen veranderd, maar ook om elkaars verhalen te horen hoe een ieder dit proces ervaart. Ik denk dat ik het zelfs ga missen als die traject is afgerond, we hebben echt een fijne groep met z'n allen. Het voelt ook als een soort hou vast, want je kan op elkaar terug vallen.