Het is een tijdje stil geweest, ik was inspiratie loos en wist niet zo goed wat ik wilde schrijven aan jullie. Inmiddels zijn we bijna 5 maanden verder en is er een hoop gebeurd, dat wel. 

Op het moment van dit schrijven ben ik ruim 40kg afgevallen. Echt, het is zo onwerkelijk! Mijn hoofd begint nu wat meer mee te rijmen met mijn lijf. Ik begin nu steeds meer te zien en te beseffen dat er echt 40kg af is. Het is ook bijna 8 maanden geleden dat de operatie plaats vond.

Vandaag had ik zo'n dag dat ik in de spiegel keek en dacht: huh? Ben ik dit echt? Het is echt heel gek. Er zijn ook dagen dat ik mij enorm opgeblazen voel en mij zelf niet kan aankijken in de spiegel. Want ja, ondanks dat de kilo's er af gaan zijn er ook minder leuke dingen te zien nu, bijvoorbeeld losse huid en huid wat meer is gaan hangen. Ik kan het omarmen, want het heeft een verhaal, maar er zijn ook dagen dat ik er best ongelukkig van word. Ik ben dankbaar voor deze kans, echt waar, maar het neemt niet weg dat het mij ook onzeker maakt. Een voorbeeld hiervan is dat tijdens het sporten op de crosstrainer, mijn 'kipfilets'  tegen mijn bovenlijf ketsen, dat voel ik én vind ik gênant. Sommige dagen kan ik het negeren, andere dagen houd het mij tegen om naar de sportschool te gaan. 
Verder merk ik in conditie dat ik veel meer kan volhouden, een werkdag, makkie, daarna nog sporten, boodschappen doen en het huis schoonmaken. Dat deed ik al jaren niet meer, want na een halve werkdag deed mijn lijf en voornamelijk mijn voeten enorme zeer. Ik probeerde het wel, maar echt prettig was het niet. Nu, heb ik niet eens een vermoeid lijf na een dag werk en dat voelt wel enorm magisch! 

Wat ik ook wel steeds meer ga beseffen en ook nog wel gek vind is dat ik een dag shoppen kan volhouden zonder volledig overprikkeld en volledig uitgeput thuis te komen. Ja, ik ben moe na zo'n dag, maar herstel sneller dan hiervoor. Het zijn allemaal dingen die ik steeds meer ga beseffen. Voor de een heel normaal, voor mij was dit altijd enorm confronterend en uitdagend, zij het niet alleen vanwege die 40kg die ik dagelijks meesleepte, was het wel de suiker/hormoon schommelingen die voornamelijk mijn dag enorm bepaalde. 

Ik ben blij te zeggen dat ik mij echt heel fijn voel, ondanks de onzekerheden, maar hebben we die niet allemaal? Ik probeer naar het positieve blijven kijken want dat doet mij goed. Het shoppen van kleding vind ik nu vele maler leuker, omdat er nu in de maat die ik kan dragen veel leukere kleding te vinden is waarvan ik vind dat het mij leuk staat. Ik durf ook strakkere dingen te dragen waardoor je meer vorm in mijn lichaam ziet, waar ik eerder zo groot en wijd mogelijk probeerde te kleden om mezelf zo min mogelijk 'bloot' te geven. 

Lichamelijk mag ik ook niet klagen, tot nu toe heb ik geen hele schrikbarende complicaties, uit het laatste bloedonderzoek kwam dat mijn nieren achteruit zijn gegaan, niet het leukste nieuws, advies: meer drinken, dus dat gaan we doen! Verder op wat duizeligheid en vermoeidheid na mag ik niet klagen, gelukkig leer ik steeds beter mijn schema aan te passen in hoe ik mijn dagen moet indelen of hoe ik mijn werkzaamheden in kan richten. Ik zie namelijk ook om mij heen dat het ook anders kan en dat is niet niks. Een maand na de operatie begon mijn lichaam mijn menstruatie cyclus weer op te pakken, waarbij de eerste 3 maanden echt een regelrechte ramp waren. Ik liep letterlijk leeg en had zo enorm veel pijn, zo extreem dat ik over de grond kroop omdat ik mij geen houding kon aannemen, hiervoor heb ik gelukkig tramadol op vast recept gekregen. Gelukkig *even afkloppen* heb ik die de afgelopen 4 maanden niet meer nodig gehad! Sinds vorige maand heb ik weer een 'normale' cyclus qua dagen en dat geeft mij enorm veel hoop voor de toekomst. Elke maand wanneer ik menstrueer ben ik trots op mijn lichaam, 'je doet het weer, tijd voor een feestje'. Ik omarm alle kleine lichtpuntjes, maar besef mij ook dat dit een jaar is om voor mij zelf te kiezen, het is tijd om te vlammen.