Licht aan het einde van de tunnel! 

Ja je leest het goed. Ik heb vorige week een mega fijn gesprek gehad bij de internist. Het was een mannelijke arts en hij begreep volledig mijn frustraties. We hebben het hele plaatje nogmaals door besproken. Alles is vast gelegd in het dossier. Hij vond het knap dat ondanks al die tegenslagen ik nog zo positief kon zijn en doorzettingsvermogen heb en bereid ben veel te investeren in mij zelf na alles wat ik al geprobeerd heb. Ik zei ook: we hebben 1 wens en daar heb ik alles voor over! 
dus de dag daarna mochten we weer bloedprikken. Ik wilde vooral graag weten hoe de insuline waardes zouden zijn, is m'n insulineresisitentie erger geworden? Of misschien al iets minder door het gebruik van de metformine? Vandaag belde de arts terug, helaas 1 uur en 15 min te laat, want er was een storing in het ziekenhuis. Vervelend, kan gebeuren. Ik ben allang blij dat hij mij vandaag nog belde want ik zat te popelen op de uitslagen! Nou, Uhm.... er is geen bloedgeprikt op insuline. Foutje van de arts. Ach, ik ben inmiddels wel wat gewend dus dan maken we maar een nieuwe afspraak om nogmaals te prikken! Ergens vind ik het ook wel weer komisch.. het gaat bij mij nooit vanzelf. 🙈🤓
Na het gesprek wat ik met de arts heb gehad moest ik na denken over welke behandelopties er nog mogelijk zijn.

Ik moest nagaan of datgene wat ik nu doe bij de sportschool valt onder het GLI. Helaas niet..  dat zou betekenen dat wilde ik overstappen op andere medicatie ik weer een jaar een traject in zou moeten om mijn leefstijl aan te pakken, alleen dat is vergelijkbaar met wat ik nu doe alleen sport ik er ook bij. 
De arts zei in het gesprek ook al dat hij mij volledig begreep dat ik niet weer een jaar ergens wil gaan praten over wat gezonde voeding is om daarna te mogen starten met bijvoorbeeld saxenda. Met risico dat ik maar 5-10% zou afvallen of misschien niets. Heel eerlijk gezegd zie ik dat niet zitten. Ik heb er alles voor over om onze kinderwens in vervulling te laten gaan.. maar dit was toch wel even slikken. Een andere optie is om na te denken of ik open zou staan voor een maagverkleining. Ik heb namelijk altijd gezegd: voor mij geen maagverkleining, ik doe het zelf wel! Lekker eigenwijs, inmiddels weet ik dat ik dit van mijn opa heb. Goed, ik heb hier al eens eerder serieus over nagedacht, maar 1. Ik vind het eng en 2. het voelt als falen 3. Ik dacht dat ik het wel "alleen" kon.

Na lang wikken en wegen, alle voor en nadelen op papier gezet te hebben, informatie op internet op gezocht, mensen in mijn omgeving benaderd die ook een maagverkleining ondergaan zijn, heb ik besloten dat ik toch een traject in ga voor een maagverkleining. En dat vind ik dood eng. 

Vandaag heb ik hier namelijk weer uitvoerig over gesproken met mijn arts, ik heb een verhoogd risico op hart en vaat ziekte door pcos, door het overgewicht. Hij zei ook heel eerlijk; Normaal zou ik nooit zo maar dit advies geven, maar in jouw geval doe ik dit wel. Eigenlijk gaat het hier om een kwestie van leven of dood. Dus het is heel dapper dat je deze keuze maakt. Je bent al zo ver gekomen door te blijven strijden om je gelijk te halen en het onderste uit de kan te halen! 
Weet je hoe fijn het voelt, om na bijna 3 jaar serieus genomen te worden? Niet meer afgescheept te worden met ga maar afvallen en kom maar terug als je die 10% bereikt heb. Het zal wel tussen je oren zitten of welke andere redenen dan ook. Ik ben blij, net zo blij als een kind in een speelgoedwinkel, maar ergens ben ik ook bang voor wat er komen gaat! Ik vind het zo spannend.