- Vakantie

Ik keek enorm uit naar deze vakantie. Even 3 weken niets moeten, alleen maar leuke dingen doen.

De eerste week was vol maar super leuk. Op de vrijdag hadden we een verjaardag en zaterdag hadden we de bruiloft van een vriendin van mij. Een enorm geslaagde dag en oh, wat was ze mooi! Echt een plaatje. Zondag hebben we overdag de koffers ingepakt en die avond gingen we rijden naar Italië.

Het was een lange rit. We zijn vaak gestopt, maar hebben het rustig aan gedaan. In totaal hebben we zo’n 14 uur gereden. 🚗 tip: voor leuke foto’s onderweg, ik heb op Polarsteps onze reis bijgehouden.

Het was een vermoeiende reis, dus toen we aankwamen waren we beide blij dat we vervoer naar ons hotel hadden vanaf de parkeerplaats. Het was daar gelijk al warm, maar wel een aangename temperatuur. Ik voelde me ontspannen, iets waar ik echt al lang naar verlangde. Waar we ook heen keken, elk stukje was prachtig. Alsof ik verliefd werd, maar dit keer op het land Italië  🇮🇹 alles is tot in de puntjes verzorgd, mooie bloemen, schone straten, vriendelijke mensen. 

Toen we aankwamen bij het hotel, moesten we nog even wachten omdat onze kamer nog niet gereed was. We waren wat te vroeg, maar beter dan te laat. We hadden een prachtige kamer. Als je vanaf het kleine balkon naar links keek, keek je een steegje in en als je naar rechts keek dan keek je uit op het Gardameer. Een prima kamer, netjes, verzorgd en bovenal heel schoon! Geen stukje stof te bekennen, echt heel fijn.

We hebben elke dag wel wat gedaan, Sirmione zelf verkend, naar Peschiera & Verona geweest, met de boot naar Garda. Het eten was ook super lekker. We gingen bijna elke avond naar het zelfde tentje, Da Mario. Heel aardig personeel, die ook veel belangstelling toonde. Ze hadden daar twee hondjes op het terras lopen, die veel bij ons kwamen zitten. Wat een lieverds. Het personeel van het hotel was ook zeer vriendelijk. Eigenlijk vonden we alle mensen waar we geweest waren heel vriendelijk en gast vrij.

We hebben een 18e verjaardag meegemaakt van een meisje uit Napels. Die kwam in Sirmione haar verjaardag vieren, schijnt een traditie te zijn daar vertelde een hotel medewerker. Aan het einde van de avond was er vuurwerk.

Helaas werd ik op vrijdag niet lekker, benauwd gevoel en een zere keel. Het was die dag ook slecht weer, bewolkt en regen, ik dacht nog, het zal ook eens niet.  Zaterdag was het warm, echt warm. We hebben toen gefietst door Sirmione, dat was niet zo’n succes. Op zaterdag zijn er zoveel toeristen, je kon over de koppen lopen. Nou ja, in dit geval fietsen. 🥴

We hebben toen maar de auto gepakt en zijn wat souveniertjes gaan inslaan en bij de supermarkten wezen kijken. Zaterdag middag hebben we lekker gezwommen in het Gardameer en toen merkte ik dat ik meer begon te hoesten.

Zaterdag op zondagnacht werd ik echt ziek. Ik moest zoveel hoesten dat ik amper kon slapen. De hele week had ik ook al spierpijn gehad maar dat mag de pret niet drukken. Ik werd klets nat van het zweet wakker. Lees; er was gewoon airco op de kamer.

Zondag gingen we naar huis toe, ik voelde me zo slecht. Maandag en dinsdag heb ik volledig op bed door gebracht. Ik kon niet meer. Ik was zo moe, benauwd en hoesten. Dit hield eigenlijk de hele week wel aan.. dus onze tweede vakantie week hebben we thuis doorgebracht.

Op donderdag dacht ik, Hmm het gaat wel weer. Waarop we besloten om vrijdag naar Zeeland te gaan, Zoutelande. Ik moet elk jaar een dag naar Zeeland zijn geweest, anders is m’n vakantie niet compleet. Zodra ik daar de duinen over kom, valt alle last van m’n schouders. Genoten met grote G heb ik van deze dag. Maar, ik was de hele dag mega benauwd, aan het hoesten en moest echt heel rustig aan doen.. die duinen over was een regelrechte ramp, maar ik had het er voor over.

Vrijdag op zaterdag nacht was het weer foute boel. Ik werd wakker van het zweet. De hele week slikte ik al volle bak paracetamol met ibuprofen. Ik heb ook de hele week niet gedacht om m’n temperatuur te meten. Niet bij stil gestaan, ik dacht nog; ach een lekkere verkoudheid te pakken. Wanneer niet?

Zaterdag eind van de ochtend ging ik toch even proberen om met m’n man naar de supermarkt te gaan. Ik was immers ook een dag naar Zeeland geweest, niet aanstellen dacht ik, gewoon doorpakken.

Ja, nou dat liep dus even wat anders. Eenmaal in de winkel krijg ik het zo benauwd, ik kon zowat geen adem halen. Waarop m’n man zegt; en nu is het klaar, jij gaat naar huis en de HAP bellen!

Ik ben daar dus niet zo happig op 😉 om in het weekend naar de HAP te moeten. Dat is in mijn ogen alleen voor spoed en zo’n erge spoed voelde ik mij niet.

Eenmaal thuis, aan de telefoon met de HAP, vermoedde ze een longontsteking. Ze vroeg naar m’n temperatuur; oei, 38,1, komt u toch maar even langs. Hé shit denk ik nog, dat komt echt niet uit nu, een longontsteking. Samen met m’n moeder ben ik naar de HAP gegaan, ja hoor, een longontsteking, ondanks de pijnstillers had ik alsnog koorts. Fijn, ja echt top. Not. Daar gaat m’n laatste week vakantie dacht ik nog. Terwijl ik mij nu besef dat ik in de tweede week ook geen fluit heb kunnen doen omdat ik al ziek was. Een kuur antibiotica mee en een ontstekingsremmende puf.

Maandag toch maar ziek gemeld.. want dit kan niet langer zo. Ik krijg paniek als ik ook maar het idee heb dat ik ziek word, ik steek m’n kop in het zand en ik weet heel goed waar dit vandaan komt. Toen ik een burn-out had, was er ook lockdown in Nederland. Het gevoel van verplicht thuis te moeten blijven heeft echt een trauma achtergelaten. Dus zodra ik voel dat ik ziek word durf ik er niet aan toe te geven. Want stel je voor dat ik weer zo lang verplicht thuis moet zitten. Verschrikkelijk.

Laat mij maar gewoon werken en doen waar ik plezier in heb. Tijd voor ziek zijn heb ik niet. Nou, ik besef mij toch wel, dat ik pas op de plaats moet nemen, je lichaam geeft dit zelf zo goed aan. Luisteren naar jezelf. Dinsdag ging ik voor controle bij m’n eigen huisarts. Tja, het lijkt wel enigszins verbeterd, maar nog een piep in m’n ademhaling en wat gerommel in de longen, benauwend gevoel en veel hoesten. Geen benauwde ruimtes op zoeken, niet teveel bij een airco in de buurt komen. Geef je longen de tijd en de rust om zich te herstellen was het advies. Je hebt je wel ziek gemeld neem ik aan? vroeg de huisarts. Uhm ja, pas sinds gister. Ze keek me aan alsof ik gek was. 
Vandaag is het donderdag, ik ben moe. Dood moe. Luisteren naar mezelf is prioriteit nummer 1 geworden. Wat voel ik, wat merk ik, wat ga ik hier mee doen? Even pas op de plaats. Ik weet dat ik dit al vaker heb gezegd, maar dit was een wake up call.