Kinderwens

Vanaf jongs af aan heb ik altijd gezegd: ik wil net zo lang door leren tot ik een baan heb met een goed salaris, een dak boven mijn hoofd, een stabiele relatie en een financiële basis voordat ik hoop kinderen te mogen krijgen.  Zo gezegd, zo gedaan. 

Ik ben verpleegkundige in de ouderen zorg op een afdeling voor mensen met dementie, ik ben sinds januari 2023 lid van de OR, ik heb een goed salaris, een lieve man en ben zelfs getrouwd! Alleen mist er nog een ding.. en dat is een kindje. 

Toen ik geslaagd was voor mijn verpleegkundige opleiding, nu ruim 2 jaar geleden, besloten wij samen, we zijn er klaar voor om een kindje te mogen verwelkomen.

We hadden hier vaak over gesproken, hoe zou het zijn als... wat voor naam zou jij het geven als het een meisje zou worden? Hoe zou het zijn om een kindje te voelen trappelen in de buik? 

Echter bleef een half jaar na verwijdering van de mirena spiraal mijn menstruatie uit.

Ik was toen ook aan het laseren voor de beharing in mijn gezicht, maar na 8 behandelingen bleef dat haar terug groeien.....

Ik voelde het eigenlijk gelijk, met alle bijkomende klachten, ik heb PCOS! Waarop ook de huid therapeute zei: ' de kans is heel groot dat je PCOS hebt, want ik heb veel vrouwen in mijn stoel gehad die ook haargroei hebben i.c.m. PCOS. Dus, ik op naar mijn toenmalige huisarts, ik heb: dit, dit, dit en dit. En dit allemaal hoort bij PCOS. Dus kom maar op, geef mij die echo dan weet ik gelijk waar ik aan toe ben. 

Nou, denk maar niet dat ik dit voor elkaar kreeg. Want we waren het nog geen jaar aan 'het proberen'.  'Ga maar aan de pil, en dan spreek ik je over 3 maanden wel, dan weet ik zeker dat het los komt'. 

Boos, intens boos en verdrietig was ik. Want ik voelde aan alles dat er iets niet klopte aan mij, die jaren lange vage klachten, die hoorde gewoon in het plaatje. Ik miste alleen nog het puzzelstukje wat de puzzel compleet maakte. Ik voelde mij in de zeik genomen met ' slik maar de pil en ik spreek je over 3 maanden wel weer' wat is dit voor bullshit.

Ik besloot dus een maand te wachten en daarna weer contact op te nemen met de huisarts. Weer werden al mijn vage klachten door besproken en werd er lichamelijk onderzoek gedaan. Gelukkig waren al deze controles goed en schoof de huisarts het af op: 'het zal wel door de angststoornis komen' 'sorry Lisa, maar ik denk echt dat het tussen je oren zit'. Die woorden staan gegrafeerd in mijn geheugen. Ik voelde mij zo in de zeik gezet. Waarop ik besloot over te stappen naar mijn huidige huisarts, hier ben ik eerder al jaren in de praktijk geweest dus bij deze huisartsenpraktijk, daar voelde ik mij vertrouwd bij.

Want inmiddels waren we al een jaar verder, zonder cyclus en zonder een gewenste zwangerschap. 

Tijdens de intake bij mijn huidige huisarts heb ik heel duidelijk aangegeven, ik wens serieus genomen te worden en zodra ik voel dat dit niet gebeurd stap ik op en sluit ik mij weer bij een ander aan. Stop met zeggen dat het aan de stress ligt, stop met zeggen dat ik maar rust moet nemen! Stop gewoon met deze tunnelvisie, want ik weet het zeker! Ik heb PCOS.

Tijdens een van mijn eerste afspraken bij mijn huidige huisarts gaf ik aan, 'geef mij maar een inwendige echo, dan weten we het gelijk. Ik voel echt aan alles dat ik PCOS heb'. 

'Nee Lisa, dat gaat niet zo maar. Eerst moeten we wat andere onderzoeken doen voordat we je kunnen doorsturen naar de gynaecoloog'.

Hier ging ook ruim een jaar overheen, onderzoek na onderzoek, weer op nieuw bloedprikken, door de MRI scan, want tja ik had zo vaak hoofdpijn, om uit te sluiten of er niks geks in mijn hoofd aanwezig was. ''gelukkig'' kwam daar uit dat ik migraine had en geen ander gek iets. Maar tja, nog had ik altijd die diagnose PCOS niet. Na vele onderzoeken, ziekenhuis hier en daar, een pilletje tegen dat neerslachtige gevoel en een slaaptabletje, kreeg ik dan eindelijk een echo! En wat ik al die jaren al dacht kwam daar het verlossende woord: ' mevrouw, u heeft overduidelijk PCOS en er zijn meer dan 20 blaasjes te zien'. 

Even was het stil en lag ik daar op de behandeltafel te staren naar mijn eierstokken. Ik voelde dat ik mij niet meer kon groot houden, ik brak. Ik lag verslagen op de behandeltafel en het enige wat ik nog kon was huilen, huilen van boosheid maar ook van opluchting, de opluchting dat je altijd moet luisteren naar je eigen intuïtie en dat jouw eigen gevoel altijd juist is, want alleen jij kan voelen wat je voelt.

Op de terug weg naar huis was het stil in de auto, niet alleen ik was verslagen maar ook mijn man. 

Want wat betekende dit nu? Wat zijn nu de vervolg stappen? Even zakte de wereld onder mij weg..

Liefs, Lisa