10%

Vandaag was het zo ver. Eindelijk onze lang verwachte afspraak in het ziekenhuis. Mijn man en ik keken hier erg naar uit, want eindelijk is er wat schot in de zaak.

Eenmaal daar aangekomen bevlogen mij de zenuwen intens. Ik ging van het slechtste uit, dan kon het eigenlijk alleen maar mee vallen.

Om 13.00 was het moment daar. Al op het moment dat mijn naam geroepen werd, voelde ik een negatieve vibe. Ik voelde het gelijk al, dit word helemaal niks.. maar goed dacht ik,  laten we niet gelijk negatief het gesprek in gaan, dan word het sowieso niks. 

Eenmaal daar zittend, kwam de geur van die gehele ruimte op mij af. De gynaecoloog gaat met haar armen over elkaar heen tegen over mij zitten en begint eigenlijk vrijwel direct: 'Dus jullie hebben een kinderwens? Ja afvallen is de key'. En op dat moment valt het even stil. 

'ja' zegt ze, 'je weet zelf ook wel dat je te zwaar bent en dat wij dan niks voor je doen, ga maar 10% afvallen en dan kunnen we pas wat voor je betekenen'.

Weer valt het even stil. Ik probeerde mijzelf te herpakken, omdat dit de zoveelste was die mij even ging vertellen dat ik maar 'gewoon' moest afvallen. Weer moest ik mijzelf gaan verdedigen dat ik aan het sporten ben, dat ik mijn lifestyle probeer om te gooien, dat ik alles aangrijp wat er voor mogelijkheden zijn. 

Op dat moment breek ik, ik kan niet meer. Ik ben op. Op van het moeten verdedigen, op van het moeten strijden voor hulp bij 'mijn' probleem, op van het moeten vechten. Ik zeg tegen haar, 'ik word er zo moe van dat iedereen blijft zeggen dat ik MOET afvallen. Ik moet #$*&^ helemaal niks. Het enige waar ik om vraag is hulp, hulp bij mijn probleem. Iemand die mij handvaten kan geven wat ik kan doen om beter te worden. Maar ik MOET verdorie helemaal niks. Op dat moment ontstaat er een discussie tussen mij en de gynaecoloog, waarvan ik niet in detail zal treden. Ik zeg 'hier help je toch niemand mee? door met je armen over elkaar te gaan zitten en te zeggen: ga maar 10% afvallen'. Waarop zei zegt: 'ja maar wie heeft er hier voor geleerd, dit is toch wat de wetenschap ons zegt?' Waarop mijn man ingrijpt en vraagt: 'maar is er dan helemaal niets wat haar/ons kan helpen?' Waarop ik weer antwoord: 'ik eet gezond, af en toe iets van suiker, maar dat is omdat mijn lichaam daar naar hunkert, omdat mijn bloedsuiker spiegel niet goed is, waardoor ik soms helemaal naar word in mijn hoofd'. De tranen beginnen over mijn wangen te lopen en ik kan mijzelf niet meer beheersen, ik voelde alleen maar dat we het niet goed deden, dat ze niet zag wat wij zelf allemaal al hadden gedaan, ik voelde mij weer niet gehoord. Ik probeer nog een keer uit te leggen aan haar wat we zelf al hebben gedaan aan alle informatie op internet, dat ik in contact ben met lifestyle en hormones en met hen in gesprek ben voor coaching. Op het moment dat ik dat vertel zie ik dat de gynaecoloog wat 'aardiger' word en dat haar gehele houding vriendelijker word, ze heeft geen armen meer over elkaar en het word een wat opener gesprek. Ze vraagt of ik vaak last heb van die suiker schommelingen, waarop ik weer tegen haar zeg dat ik het gevoel heb dat dit inderdaad steeds meer gebeurd maar mijn waardes onmeetbaar zijn, dus ik daar niets mee kan en de huisarts er niets mee wilt, want ik ben te jong voor diabetes. Ze besluit om metformine voor te schrijven voor de aankomende 6 weken om te kijken of dit helpend voor mij zal zijn. Ze zei daarna nog dat er eigenlijk geen wonder pillen zijn die het probleem oplossen, dat ik anders maar een maagverkleining zou moeten ondergaan. Ik geef bij haar aan dat dat ook niet de reden is waarom we hier zijn en dat een maagverkleining mij een stap te ver is. En dat ik het lastig vind dat ze alleen maar negativiteit naar ons uit straalt. Ik kreeg van haar niet het gevoel dat, alles wat we al hebben gedaan, goed was. Terwijl daar wel een behoefte naar is, zonder gelijk afgerekend te worden op mijn gewicht.

Uiteindelijk zitten we bij de doktersassistente om een afspraak te plannen voor bloedafname en een telefonisch consult om de waardes te bespreken en het gebruik van metformine te evalueren. Ze komt nog even binnen lopen en zegt: 'maar je moet niet opgeven he, altijd naar de stip aan de horizon blijven kijken.' Ik knikte, maar van binnen ga ik nog steeds kapot. Dit was niet wat ik van ons gesprek verwacht had. 

Liefs, Lisa