Het is al even geleden dat ik heb geschreven. En daar kan ik kort over zijn: ik had er geen zin in, mijn hoofd en lichaam stond er niet naar. Ik had geen zin om te schrijven over wat er gebeurd is in de afgelopen weken. Ik moest dit eerst zelf een plekje geven. Een van mijn laatste blogs schreef ik over het 8 weken menstrueren. Dit is uiteindelijk 15 weken geworden, met daarna een enorme uitbraak van grote weefsel stukken en proppen. En die waren echt groot. Ik bloedde op dat moment letterlijk leeg. ‘s ochtends werd ik wakker in een groot bloedbad, bed. Ik wist niet wat ik zag, gelijk was ik volledig van slag. Het overlevingsmechanisme in mij schoot gelijk aan, maar ergens kon ik ook alleen maar huilen. Alles deed mij zeer, ik kon amper zitten, liggen of staan.  Het spoor naar de badkamer was te volgen. Alsof iemand mij die nacht had gemarteld. Dit hield zeker zo’n 3 dagen aan. Daarna nam het gelukkig af. Ik ben gewoon gaan werken.. want ik dacht ja het leven gaat gewoon door. Eigenlijk had ik niet helemaal het besef wat er op dat moment gaande was. Aan alles merkte ik dat ik er niet met mijn gedachte bij was. Mijn collega zei nog: “jij gaat vaak naar het toilet, blaasontsteking?” “Ja, zoiets” antwoordde ik. Maar eenmaal op het toilet aangekomen was het weer foute boel, weer overal bloed. En dat terwijl ik elk half uur naar het toilet ging voor de ‘zekerheid’. Een aantal dagen later stortte ik in. Alle spanning van de afgelopen maanden kwam er uit. Even pas op de plaats, zo nam ik een paar vrije dagen op om even weer down to earth te komen. Geluk bij een ongeluk had ik die week een afspraak met de gynaecoloog, daar legde ik dit aan voor: wat is dit, is dit wat ik denk dat dit is? Gelukkig had ik foto’s gemaakt van de grote proppen/weefsel stukken, zodat ik het kon laten zien.

De week daarna sprak ik mijn leidinggevende en die zei ook: als jij denkt dat dit is wat je denkt dat het is, dan is het zo. Jij voelt dit zelf het allerbeste aan. 

• ik geloof er in, dat dit nog niet het juiste moment was. Maar ooit zal ik je vast houden. 🖤