De titel zegt het al, de operatie is geslaagd! Gelukkig. Dit keer een wat langere update, want er is veel gebeurd de afgelopen week. 

Ik zal jullie meenemen naar hoe de afgelopen week verlopen is, kan je vertellen.... dit was een enorme rollercoaster.

Woensdag 6 maart was het zo ver, de wekker om 06:00u, want we wilde om 06:45u weg rijden. Ik had mij eerder voorgenomen dat ik nog eerder zou op staan zodat ik nog wat kon drinken van te voren, dat heb ik uiteindelijk niet gedaan want ik dacht: hoe langer ik slaap, hoe sneller het moment daar is. 

Zo gezegd zo gedaan, om 06:45u zat ik met mijn man in de auto richting Arnhem, naar het Rijnstate ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen moest ik mij om 07:30u melden bij de receptie, toen met een trap omhoog, naar links, de gang door lopen en dan arriveerde we al in de OK-wachtruimte waar ik mij moest melden. Daar moesten wij nog even plaats nemen en na enkele minuten mocht ik mee komen voor de voorbereidende fase. Hier werd mijn gewicht nogmaals gewogen en mijn bloeddruk/saturatie/tempratuur gemeten. Allemaal dik in orde, ha ha ;)
Na al deze metingen kreeg ik nog wat vragen en daarna was het wachten tot ik opgeroepen zou worden om naar een andere ruimte gebracht te worden waar ik klaar gemaakt zou worden voor de operatie. Dit zou ongeveer om 08:00u zijn. Dit duurde iets langer en daar werd ik alleen maar zenuwachtiger van. Voor de mensen die mij kennen weten dat ik dan ga lachen, ouwehoeren en soms ook wat gekke geluiden ga maken. Nou ik was overduidelijk te horen dat de broeder even kwam checken of het goed ging, haha. Als je het hebt over een goede indruk achter laten, dat deed mijn man ook. Die ging even naar het toilet en dacht dat het rode trek koortje voor de lamp was, echter was dit een paniek oproep, dus voor jullie beeld vorming: er kwamen allemaal broeders en zusters op het toilet afgerend, ''hallo gaat het goed daar?''. Ik wist gelijk al: dit kan er maar een zijn....... Mijn man komt niets vermoedend van het toilet af en ik gier het uit van het lachen. Toen ik hem uitlegde wat er gebeurde moest hij ook keihard lachen. Ook hij was heel erg gespannen.

Rond 08:15u was het zo ver, ik mocht afscheid nemen van mijn man en omkleden in zo'n prachtig operatie schort met een haar netje en prachtige witte sokken. Daarna moest ik plaats nemen op de operatie stoel, gelukkig mocht ik nog even op mijn telefoon om de tijd te doden. Er waren 2 hele aardige verpleegkundige die een infuus kwamen prikken en aansluiten.

Net voor 09:00u werd ik opgehaald en naar de OK gereden. Eenmaal op de OK sloeg de paniek intens toe. Allemaal toeters en bellen worden er op je aangesloten en dat gaat allemaal zo snel dat je het overzicht kwijt raakt, ik ben helemaal geen control freak hoor. ;)
De chirurg kwam zich even voorstellen en daarna ging het heel snel. ''Nou Lisa adem maar even diep in..'' Zzz weg was ze.

Toen ik mijn ogen weer open deed was het eerste wat ik vroeg: '' alles goed gegaan, alles goed gegaan?'' ''Ja Mw. van den Brink, alles is goed gegaan''. Zzz, en weg was ik weer. Ik weet wel dat dit nog op de OK was. Toen ik eenmaal terug gereden werd naar de recovery merkte ik gelijk al: die rug, daar zit iets niet lekker. Ik had zoooooveel pijn. Niet eens bij het operatie gebied, maar echt mijn rug, maar wat denk je, ik lag inmiddels al 3 uur in een gekke operatie stoel in de niet meest comfortabele houding, dat wil wel. Die operatie stoel deed mij denken aan gekke horror films waar mensen in zo'n psychiatrisch ziekenhuis op vast gebonden worden, en dan worden je armen gespreid omdat ze van alles bij je aan moeten sluiten, veeg mij maar weg. 

Goed, eenmaal 'wakker' klaagde ik gelijk over de pijn in mijn rug, maar ik wist ook dat als ik teveel pijn zou hebben ik niet dezelfde dag naar huis mocht, dus ik hield mij heel iets groter dan dat ik daadwerkelijk was. Het drinken ging goed, al vond ik het heel erg eng. Ik heb veel hazen slaapjes gehad deze dag in het ziekenhuis. ik lag op een kamer met 3 andere mensen, helaas niet de dames uit het voortraject. Er waren 2 mannen en 1 vrouw. De man waar ik naast lag was bijna 90, kon niet goed lopen en bonkte continue met zijn rollator tegen mijn bed aan, ik kon die man wel vervloeken, maar hij keek zo aandoenlijk omdat hij scheel keek. Vond het ook wel weer zielig. Maar deze beste man was ook wat doof, dus praatte enorm hard als hij met iemand aan het bellen was of als hij sliep. Ja je leest het goed, deze man praatte hard in zijn slaap, dus steeds als ik even lekker weg gedommeld was, kwam meneer. Nou goed, nu kan ik er ook wel weer om lachen. Rond 16:00u kwam de chirurg even kijken hoe het ging, ja ik was goed te pas ondanks de pijn in mijn rug. De chirurg verbaasde zich ook over de hoeveelheid vocht die ik al zelfstandig ingenomen had en over de stukken die ik geprobeerd had te wandelen. Ja ik wilde graag naar huis... dus deed alles om dat te halen. Rond 17:00u kwam de verpleegkundige de fraxiparine oefenen, (een bloedverdunner) nu is dit dagelijkse koek voor mij op het werk, maar bij mijzelf injecteren vond ik toch wel een ding. Goed, dit ging prima, voelde niets van die hele spuit. Peanuts dus.

Rond 18:30 kwam mijn man mij ophalen en mocht ik gelukkig naar huis toe. Ik wilde perse lopen naar de auto want dat was goed om het gas uit mijn lijf te krijgen. Eenmaal in de auto viel ik als een blok in slaap. 

De dagen daarna waren echt een ramp. Ik was zo blij dat mijn man 5 dagen bij mij kon zijn. Mijn hele lijf deed mij zeer, ik kon alleen maar op mijn rug slapen, maar laat die nou ook mega zeer doen en een andere keus had ik ook niet. De paracetamols vlogen om de oren en de voorgeschreven tramadol ging ook helemaal op, het zij niet eens voor de maag maar echt voor mijn rug. Ik ben nu ook enorm stijf, dus morgen staat er gelukkig een fysio bezoek gepland. 

We waren gewaarschuwd dat vrij snel de hormonen zouden opspelen... en eh ja, die zijn aardig aan het gieren door mijn lijf. Ik zat gisteren kopen zonder kijken te kijken, begon ik spontaan te huilen omdat ik zo blij was voor de kandidaten dat ze een huis gekocht hadden. Juist. De dagen hier voor moest ik ook ontzettend huilen als mijn man mij wat drinken kwam brengen, omdat ik zo blij was dat hij voor mij zorgde. Ergens ook wel lief toch. ;)

Naja goed, ik heb ook wel echt angst / paniek aanvallen gehad met de gedachtes: wil ik dit nou echt? Waarom moest dit mij overkomen? Hoezo? Kan dit nog terug gedraaid worden? Ik heb zo moeten huilen als ik onder de douche stond, gewoon vanuit angst en paniek. Kan ik ooit nog normaal eten i.p.v. die vloeibare happen? Weet je, dacht ik dan, deze fase gaat ook weer over, een dikke knuffel van mijn man en dan kon ik weer vooruit. Dan ging ik tiktok filmpjes opzoeken met mensen die ook een gastric bypass hebben gehad en dan dacht ik: juist hier doe ik het voor. Het komt goed! maar leuk was het verre van. 

Aan alle mensen die mij bloemen, kaartjes, ballonnen, appjes of wat voor vorm dan ook iets hebben toegestuurd ben ik echt dankbaar! Dit soort momenten gaven echt lichtpuntjes in de afgelopen donkere dagen. 

Gelukkig kan ik nu weer lachen, ik kan langzaam aan vast voedsel verdragen en begin weer een beetje de nieuwe 'oude' ik te worden.