Hi!

Het is al even geleden dat ik heb geschreven en dat heeft voornamelijk te maken met dat ik er geen zin in had. Ik wilde rust en genieten van de herstel periode. Daarnaast hebben we 2 weken geleden ons lieve poeze kindje in moeten laten slapen en dat kwam toch wel heel onverwachts. We hebben haar 6 mooie jaren mogen bieden en ze werd bijna 18, maar ondanks die gedachtes mis ik haar enorm. Ik mis de knuffels elke morgen, ik mis haar vervelende miauwtjes, ik mis haar! En dat is te merken aan alles. Het eten en drinken wil op sommige dagen helemaal niet, puur door de emoties die ik op dat moment voel, maar op dagen dat ik mij goed voel, dan lukt het gelukkig wel. Tot nu toe kan ik alles verdragen en is er eigenlijk nog geen 1 moment geweest dat ik ergens ziek van geworden ben. *even afkloppen*
Afgelopen woensdag mocht ik gelukkig de laatste Fraxiparine spuiten en ik ben trots, want ik heb er maar 1 blauwe plek aan over gehouden. Al die 4 weken heb ik er geen harde schijven, gekke of zere plekken aan over gehouden. 

Nog een goed nieuwtje is dat ik helemaal gestopt ben met de Metformine!! Ik moet wel eerlijk bekennen, dat is zonder overleg met de arts gegaan, maar ik voel mij goed. Nu nog een verwijzing regelen om bloed te prikken, daar ben ik al 2 weken mee aan de weer. Maandag ga ik eerst maar even langs de huisarts assistente om nogmaals uit te leggen wat ik bedoel want ik krijg steeds de verkeerde verwijzing toe gestuurd, telefonisch kom ik er met haar niet uit. 

Aankomende week ga ik met mijn werk 2 dagen op training, voor het eerst sinds de operatie ga ik weer wat voor het werk doen en ik heb er zin in. Ik ben benieuwd of ik het vol ga houden, maar zo lang ik het niet probeer zal ik het ook niet te weten komen. 

Wat heb ik verder nog te delen.... dat het herstel voorspoedig verloopt, ik heb gelukkig geen complicaties. Wel ben ik nog erg moe en moet ik goed mijn energie verdelen, op regelmatige tijden naar bed en op staan uit bed helpt gelukkig goed. Deze week ben ik voor het eerst weer wezen sporten en zwemmen en dat vond ik super fijn! Daarna was ik moe en moest ik bijkomen, maar dat is alleen maar goed. Goed om de conditie op te bouwen en ik had ook erg behoefte om weer actiever bezig te gaan zijn. Inmiddels heb ik elke ruimte in huis wel gehad om op te ruimen haha, dus thuis viel afgelopen week niet veel meer te doen.

Mijn man kwam vorige week met 2 kleine rakkertjes thuis, 2 dametjes van ongeveer 6 maanden. Ze zijn nog erg bang en verstoppen zich heel goed in huis. Wanneer het begint te schemeren komen ze naar beneden en gaan ze op ontdekking. Deze lieve dames zijn met ongeveer 8 weken langs de kant van de weg verwaarloosd gevonden, hadden beide longworm en een huidziekte. Ze zijn opgevangen in het asiel waar Mika ook vandaag kwam. 
Welkom lieve Kelly en Maxie. We zullen goed voor jullie zorgen en ik weet zeker dat Mika trots is op jullie!