Verlof

De vierde week van mijn verlof is inmiddels ruimschoots aangebroken. De eerste anderhalve week vond ik eerlijk gezegd behoorlijk saai. Ik was uit mijn ritme en moest opnieuw proberen mijn eigen structuur te vinden. En dat vond ik best lastig.
Daardoor ging ik juist veel te veel doen, waardoor ik ook te veel van mijn lijf vroeg. Inmiddels heb ik gelukkig een soort van ritme gevonden, maar stilzitten blijft nog steeds niet echt mijn talent. Ik kom de dagen door, maar kijk er ook steeds weer naar uit als Jordi thuis komt. Ik merk dat ik steeds meer terug trek in m’n eigen bubbel, sociale contacten heb ik niet meer zo’n behoefte aan, ik vind de rust om mij heen erg prettig en merk ook dat ik echt wel toe was aan verlof.

IJzerinfuus

24 juli. De eerste week van mijn verlof zat erop en ik sloot de week af met een ijzerinfuus.

Rijnstate kwam uiteindelijk toch tot de conclusie dat, ondanks dat ik was overgestapt op ijzerbruistabletten, mijn ijzer bleef dalen. De vermoeidheid werd steeds extremer, mijn benen deden enorm veel pijn en mijn hoofd voelde alsof het constant in een mist gehuld was. Kortom: het werd tijd voor een ijzerinfuus. (Hehe, eindelijk. 😉)

Helaas mocht ik daar nog wel even vier weken op wachten, omdat het erg druk was. Dat viel bij mij behoorlijk verkeerd. Vier weken later zou betekenen dat ik óf net voor mijn bevalling een infuus zou krijgen, óf misschien zelfs te laat, waardoor het nog maar weinig zou kunnen toevoegen.

In overleg met de verpleegkundige van Rijnstate mocht ik proberen om het in Ede voor elkaar te krijgen.
Zo gezegd, was niet zo gedaan: ik moest lullen als brugman, want ja deze klachten horen nou eenmaal bij een zwangerschap mevrouw, maar ik voelde mij echt heel erg slecht, ik kon de dagen amper doorkomen. Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar en kon ik gelukkig binnen een week terecht in Ede. Wat een opluchting!

Het infuus zelf was met een uurtje klaar, maar in totaal ben ik ongeveer twee uur onder de pannen geweest. Het is verder niet heel spannend, maar ze houden je goed in de gaten vanwege mogelijke bijwerkingen. Gelukkig heb ik daar helemaal geen last van gehad.

Op het moment dat ik dit schrijf, is het inmiddels ruim drie weken geleden dat ik het ijzerinfuus kreeg. En wat een verschil! Mijn mistige hoofd is zoveel minder, ik heb geen pijn meer in mijn benen en zelfs de vermoeidheid is niet meer zo extreem als daarvoor.

Natuurlijk ben ik moe. Ik ben inmiddels bijna aan het einde van mijn zwangerschap. Maar ik kan weer normaal uit bed komen, enigszins een gesprek voeren, mezelf verzorgen en zelfs een maaltijd klaarmaken. Dingen die ik drie weken geleden simpelweg niet meer kon. 🙌🏻

 

Ziekenhuisopname

29 juli ging ik ’s avonds gezellig met een vriendin nog even een terrasje op. Lekker bijkletsen, mensen kijken en genieten van het mooie weer. Ik had de dagen ervoor bewust niet te veel gedaan, zodat ik genoeg energie zou hebben om dit te kunnen doen.

Bij thuiskomst moest ik ineens ontzettend vaak naar het toilet. Super vervelend, maar ik dacht er verder niet zoveel van.

Toen Jordi en ik uiteindelijk besloten om te gaan slapen, dacht ik: nog één keer naar het toilet.

Daar kwam ik erachter dat ik enorm veel bloed verloor.

Shit. Wat nu?

Het was inmiddels 23.45 uur en we waren allebei echt ontzettend moe. Toch maar de spoedlijn van het ziekenhuis gebeld. We moesten direct komen.

We gingen er eigenlijk allebei vanuit dat ik een echo en een CTG zouden krijgen en daarna weer naar huis mochten. Maar dat liep even anders.

De arts zei bij binnenkomst meteen, om maar met de deur in huis te vallen: “Jullie moeten minimaal een nacht blijven.”

Hmm. Daar hadden we niet bepaald op gerekend. Maar goed, wat moet dat moet.

Ze waren bang dat mijn placenta mogelijk aan het loslaten was. Gelukkig kwamen ze er al snel achter dat dit niet het geval was. Wel moest ik minimaal 24 uur bedrust houden in het ziekenhuis om te kijken of het bloedverlies terug zou komen.

Omdat we midden in de nacht binnenkwamen, betekende dit uiteindelijk dat ik nog een extra nacht moest blijven.

Superfijn natuurlijk dat ze je zo goed in de gaten houden, maar ik kon niet wachten om weer naar mijn eigen bedje te mogen.

De nachten waren eerlijk gezegd geen pretje. Het was enorm warm, er kon geen raam open en de zonwering zat naar beneden. Daardoor voelde ik me voor mijn gevoel echt opgesloten op de kamer. Dat heeft mentaal best een klap gegeven en ik ben daar na thuiskomst nog een aantal dagen van slag door geweest.
Het duurde even voordat ik weer mijn eigen ritme terug had gevonden. De dagen daarna heb ik vooral geslapen.

Groei-echo

Vrijdag 14 augustus hadden we met 38 weken weer een groei-echo.
Ik was enorm gespannen voor deze echo. Bij eerdere echo’s was namelijk al twee keer laten vallen dat ik mogelijk rond de 38 weken ingeleid zou moeten worden.

Eerst omdat onze kleine man te klein zou zijn. En een aantal weken later was het verhaal ineens compleet omgedraaid en zou ik een reuzenbaby in mijn buik hebben.

Uiteindelijk bleek daar helemaal niets van aan de hand te zijn. Onze kleine man doet het perfect! Niet te groot, niet te klein. De gynaecoloog stelde ons gerust en gaf aan dat er waarschijnlijk foutieve metingen waren gedaan, omdat de uitschieters die eerder gemeten waren eigenlijk bijna niet konden. Want dan zou onze kleine man ineens nu gekrompen moeten zijn en dat kan niet.

Begrijp me niet verkeerd: als een inleiding nodig was geweest voor de veiligheid van onze kleine man, hadden we dat natuurlijk zonder twijfel gedaan. Maar tegelijkertijd ben ik er nog steeds van overtuigd dat ieder kindje op zijn of haar eigen manier groeit en uiteindelijk komt wanneer het er klaar voor is.

Dus ik ging met een enorme opluchting de deur uit.

Volgende week — mits hij zich natuurlijk nog niet eerder aankondigt — hebben we opnieuw een controle-echo gepland staan. Voor nu is het allemaal nog rustig.

Bekkenklachten

De klachten rondom mijn bekken worden helaas wel steeds erger.

Afgelopen zaterdag kon ik op een gegeven moment geen stap meer zetten. Ik ben een echte bezige bij en stilzitten is absoluut niet mijn ding. Voor de kleine man komt, wilde ik daarom heel graag nog één keer een enorme schoonmaakbeurt door het huis doen.

Je raadt het al: ik liep iets te hard van stapel. 🙈

Eind van de middag gingen we op bezoek bij de oma van Jordi, die in het ziekenhuis ligt. Daar heb ik voor het eerst echt toegegeven dat het lopen van wat langere stukken gewoon niet meer gaat.

Het doet te veel pijn en die pijn blijft vervolgens ook veel te lang aanwezig.
Dus hup… in de rolstoel het ziekenhuis door, op zoek naar oma.
Ook dat is blijkbaar onderdeel van de laatste loodjes.

 

Uitgerekende datum

De uitgerekende datum begint nu écht dichtbij te komen. En eerlijk? Dat vind ik best spannend.
We kijken er samen enorm naar uit. Een wens die na zo lang wachten eindelijk werkelijkheid mag worden.

De weken zijn voorbijgevlogen en steeds vaker fantaseren we samen over hoe het straks zal zijn. Het besef dat we binnenkort voor altijd met z’n drieën zijn, begint steeds meer te landen.

En dat maakt het tegelijkertijd ontzettend bijzonder én spannend.

Wanneer zal hij komen?
Hoe zal hij eruitzien?
Op wie zal hij het meest lijken?
En misschien wel het allerleukste: dat we eindelijk zijn naam bekend kunnen maken.

Lieve kleine man, je bent zo ontzettend gewenst. We kunnen niet wachten om je eindelijk te ontmoeten. ❤️