Bijna met verlof…

Inmiddels ben ik 33 weken en 3 dagen zwanger. Ik blijf het onwerkelijk vinden. Straks zijn we voor altijd met z'n drieën.

De laatste keer dat ik een blog schreef, was ik 24 weken zwanger. In de tussentijd is er alweer een hoop gebeurd en veranderd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de puf even niet kon vinden om te schrijven. Honderd dingen die ik wilde delen, maar het kwam gewoon niet uit mijn vingers. Daar kun je soms gewoon last van hebben!

De vorige keer schreef ik over mijn ijzerwaarden. Ik kreeg een dubbele dosis ijzer voorgeschreven, maar helaas heeft dat nog niet het gewenste effect. Mijn ijzer is zelfs nog verder gedaald. Eigenlijk schommelen mijn waarden steeds een beetje: een beetje omhoog, een beetje omlaag en soms zelfs behoorlijk omlaag.

Aankomende woensdag moet ik opnieuw bloed laten prikken. Sinds twee weken ben ik namelijk overgestapt op dagelijkse ijzerbruistabletten. Als ook dat niet voldoende helpt, wordt een ijzerinfuus waarschijnlijk de laatste stap. De kramp in mijn benen word steeds erger, de vermoeidheid ook, er zijn soms dagen dat ik de hele dag kan slapen, duizeligheid is met vlagen, de ene dag gaat dit beter dan de andere.

In onze vakantie hadden we een extra lange afspraak in het ziekenhuis om te praten over de bevalling en toen zagen ze tijdens de groei echo dat hij een afbuiging aan het maken was in zijn groei. Uiteindelijk zijn we vier uur lang in het ziekenhuis geweest, er waren behoorlijk wat spoed bevallingen tussendoor waardoor alle gynaecologen druk waren, en dat heeft natuurlijk voorrang! Gelukkig is er een fijn restaurant waar we heerlijk even gezeten hebben samen. Op een andere manier hadden we ook even tijd voor elkaar. Uiteindelijk na drie uur belde de poli verpleegkundige dat we terug mochten komen, en werden we gezien door de gynaecoloog, deze ging een doppler meting doen en nam ons precies mee in wat nu de vervolg stappen zouden zijn. 
Zelf ben ik ervan overtuigd dat niet ieder kindje precies volgens een lijntje of een boekje groeit, maar extra controles kunnen natuurlijk nooit kwaad. En stiekem vind ik het ook wel heel fijn om even te mogen spieken hoe het met hem gaat. Gelukkig doet hij het tot nu toe hartstikke goed! 

Helaas heb ik wel de stempel zwangerschapsdiabetes gekregen, ik moest een dag curve doen waarvoor ik 3 maal naar de poli moest op 1 dag. Ook niet tof, tussen het werk door steeds naar de andere kant van Veenendaal fietsen om bloed af te laten nemen. Ik heb gevraagd of dit bij een eventuele volgende zwangerschap ook anders kan, dit was echt onmenselijk! Uiteindelijk gaf de verpleegkundige mij hier wel gelijk in dat dit een behoorlijke impact heeft. 
De laatste curve was iets te hoog. Nu moet ik 2 keer per week een dagcurve bij houden. Ik ben zelf niet overtuigd van zwangerschapsdiabetes, want al mijn curves zijn tot nu toe aan de lage kant, ik heb nog geen enkele uitschieter gehad. Juist dat ik steeds hypo's heb dus meer moet eten. Best lastig met een groeiende baby en een verkleinde maag. Helaas kon ik het ziekenhuis niet overtuigen om te mogen stoppen met dagcurves bij houden. Wel hoef ik niet meer elke week mijn curves door te mailen, alleen bij een verhoogde waarde. Het is best een rekensom om dit in te plannen in je dag, steeds 2 uur na een maaltijd moet ik een suikerwaarde prikken, maar ook niet vergeten voldoende te drinken. Rekenen, rekenen en nog eens uitrekenen. 

Ik vind het fijn dat ik zoveel medische controles krijg, maar eerlijk is eerlijk: het put me ook behoorlijk uit. De ene week heb ik controles in Ziekenhuis Gelderse Vallei, daarna weer in Rijnstate Elst, vervolgens bloedprikken op de poli in Veenendaal en dan weer terug naar Rijnstate. Dan nog niet gesproken over de continue moeten plannen en nadenken, want de afspraken vliegen om je oren. 
Op dit moment ben ik eigenlijk iedere week wel in een ziekenhuis te vinden. De parkeerkosten vliegen door het dak, dan maar niet te spreken over de brandstof prijzen. Ik denk maar zo: onze wens mag eindelijk uitkomen. Positief blijven! 

Daarnaast werk ik ook nog steeds. Al een behoorlijke tijd geen hele dagen meer, maar gemiddeld nog zo'n twintig uur per week. Eind deze week ga ik met verlof. Lichamelijk ben ik daar echt aan toe, want mijn bekkenklachten nemen steeds verder toe. Mentaal vind ik het echter nog best een grote stap. Ik geniet enorm van mijn werk en ik weet nu al dat ik het ga missen. Het voelt raar om voor een langere tijd niet te hoeven werken, al moet ik straks lichamelijk hard werken voor een ander doel! 

Soms vraag ik me af wat ik tot aan de bevalling thuis ga doen. Misschien besluit de kleine man zich eerder te laten zien, maar misschien duurt het nog wel zeven of acht weken. Wie zal het zeggen?

In de eerste week van onze vakantie hebben we ook een 3D echo gehad met 6D/8K impressie. Zo gaaf om een beeld te hebben van ons kleine mannetje. Erg bijzondere ervaring was dit! 

Vorige week hebben we hier thuis een heuse verbouwing gehad. Door de hittegolf van afgelopen maand kwamen we tot de conclusie dat de hartschade van Jordi toch meer impact heeft dan we ons soms realiseren. Hij kon zijn warmte nauwelijks kwijt, waardoor hij opnieuw hartklachten kreeg en dat was wel even schrikken. Eigenlijk hadden we besloten om pas na de bevalling airco's te laten installeren. Maar doordat hij zoveel last had van de warmte, besloten we dit toch nog vóór de bevalling te regelen.

Superfijn dat het gelukt is, maar er zat ook een nadeel aan: we moesten de babykamer en onze slaapkamer omwisselen. Dat betekende een week lang veel rommel en herrie in en om het huis. We houden beide wel van een beetje reuring in het leven, maar dit was wel weer maximale reuring haha. 
Het resultaat mag er gelukkig zijn. We hebben nu twee prachtige airco's: één beneden en één op onze 'nieuwe' slaapkamer.

Toch voelde het in eerste instantie verdrietig om de babykamer te moeten verplaatsen. Alle kleuren en keuzes waar je zo bewust over hebt nagedacht, leken ineens verloren te gaan. Dat voelde even helemaal niet fijn. We moesten daar allebei echt even aan wennen en schakelen. 

Nu alles af is, zijn we meer dan tevreden. Sterker nog: het is uiteindelijk nog mooier geworden dan we hadden durven dromen. Sinds donderdag werken de airco's en wat is dat een verademing! We hebben inmiddels al een paar nachten heerlijk geslapen. Ik merk zelf ook dat ik veel beter uitrust. Voor mijn zwangerschap had ik eigenlijk niet zoveel last van warmte, maar tijdens de zwangerschap trek ik een hittegolf echt een stuk slechter. Ik weet mij goed buiten de hitte te houden, maar er blijven toch verplichtingen waarvoor je de deur uit moet en toch even die hitte moet trotseren en dat is steeds een behoorlijke aanslag op mijn lijf.

We hebben ontzettend veel hulp gehad van familie en daar zijn we enorm dankbaar voor. Hoogzwanger zijn, midden in een hittegolf én tegelijkertijd een verbouwing hebben is niet bepaald de ideale combinatie. Maar het is ons gelukt!

Nu zijn de laatste loodjes echt begonnen, ik loop als een waggelende pinguïn, mijn buik word met de dag groter voor mijn gevoel, ik ben op en top zwanger zullen we maar zeggen. Gelukkig hou ik (nog) geen vocht vast en kan ik mij nog prima verplaatsen, al ben ik sneller buiten adem en lukt lange afstanden lopen steeds minder. Daar aan toegeven vind ik lastig! Grenzen aangeven is nog steeds iets waar ik geen kei in ben, mijn lijf remt mij daarin goed af. Het is een stukje bewust worden, altijd doordenderen is niet te oplossing.

Afgelopen vrijdag was ik gezellig met mijn vriendin Jolanda een dag shoppen, op een rustig tempo maar ik heb er echt van genoten. Een terrasje, lekker een 0.0 cocktail, een heerlijke lunch, een ijskoffie met wat lekkers. Smikkelen! 

Aankomende vrijdag ga ik een buik beeldje laten maken, dat vind ik mega spannend, want ondanks dat ik veel ben afgevallen, heb ik wel last van een hang flapje onderaan mijn buik, toch weerhoud het mij er niet van om deze zwangerschap vast te laten leggen, want ik weet heel goed hoe bijzonder het is dat ik zwanger mag zijn. Het is echt niet van zelf sprekend. En dat wil ik laten vereeuwigen. 

Na een wens van bijna 6 jaar, mag deze in vervulling gaan.