Welkom lieve Gijs
Na een intens traject van vijf lange jaren met PCOS ging onze allergrootste wens op 31 augustus eindelijk in vervulling. Hier delen we ons eerlijke verhaal over zijn geboorte, de overweldigende emoties en het prille begin van ons gezinsleven.
De bevalling en zijn eerste ademhaling
Op 31 augustus 2026 veranderde onze wereld voorgoed. Na jaren van ziekenhuisafspraken, spanning, onderzoeken en hopen mochten we eindelijk ons zoontje in onze armen sluiten.
De bevalling was een intense ervaring waarin alle emoties van het jarenlange wachten samenkwamen.
Waar we om 05.00 in de ochtend naar het ziekenhuis belde omdat ik wat 'krampen' had (dacht ik), bleek al snel te gaan om echte weeën en had ik al 5cm ontsluiting toen de verloskundige voor de zekerheid ging checken of er al wat gaande was, want we hadden eerst het vermoedde dat ik een blaasontsteking zou hebben.
Nadat zij ons vertelde: jullie worden vandaag papa en mama, ging het super snel. Samen besloten we dat ik in het bevalbad zou gaan om te kunnen ontspannen. Terwijl ik mijn gehele zwangerschap heb gezegd dat ik niet in bad wilde, dit was echt de beste keus ooit.
Rond 07.15 ben ik in bad gegaan en volgens de papieren van het ziekenhuis zijn rond 07.20 mijn vliezen gebroken. Ik kwam daarna in een weeën storm terecht en belandde in mijn eigen bubbel. De CTG die ik om had kon de hartslag van Gijs niet goed monitoren, dus kreeg hij een schedel elektrode. Ik vond dit dood eng, maar ze verzekerde mij dat ik daardoor wel in bad kon blijven en dat dit veilig genoeg was.
Rond 09.30 voelde ik dat ik moest persen en kon ik het niet meer houden, maar in mijn hoofd wist ik; ik ben nog niet op die 10 cm dus ik moet mijzelf kalm houden en de weeën weg puffen. De verloskundige wilde dat ik naar het toilet ging en daarna op bed kwam liggen om te kijken of ik al op 10cm zou zitten. Rond 10.00 zat ik op 9,5 cm en moest ik voor mijzelf een aangename houding proberen te vinden om te mogen gaan persen. Om 10.08 zat ik op volledige ontsluiting en om 10.16 is onze Gijs geboren!
Het moment dat hij op mijn borst werd gelegd, maakte alles stil en tegelijkertijd onwerkelijk mooi.
Alles zit er op en er aan, volledig voldragen en perfect.
Gijs opende direct zijn ogen, een klein huiltje, een poepje en een plasje.
Alle cliche's zijn waar, ik riep meteen: Ik zou zo weer bevallen. (terwijl ik het tegelijkertijd ook mega heftig vond).
Nog geen uur later mocht ik lekker douchen, dit ging goed. Waardoor we na de lunch al naar huis mochten. Rond de klok van 13.00 'reden' we samen met Gijs het ziekenhuis uit als gezin van 3.
Eenmaal thuis aangekomen stond al vrij snel de kraamverzorgende voor de deur. Een onwijs lieve vrouw waar we een hele fijne klik mee hebben, en ik zeg hebben want we spreken elkaar nog bijna dagelijks even hoe het met mij/ons gaat en dat is enorm fijn!
Kraamtranen en ontlading
De kraamweek bracht niet alleen roze wolken, maar ook enorm veel emoties. De beruchte kraamtranen kwamen in volle hevigheid.
Het besef dat het gevecht van vijf jaar voorbij was, vermengd met slaapgebrek, een hele snelle bevalling en de kwetsbaarheid van kersverse ouders zijn, zorgde voor paniek aanvallen. Daardoor was ik de gehele dag gespannen en gestresst.
Het mocht er allemaal zijn: de vreugde, de vermoeidheid en de tranen van diepe opluchting maar ook de paniek omdat je elkaar moet leren kennen.
Na een aantal dagen voelde ik dat alles te veel werd, het geven van borstvoeding was erg intens, het putte mij uit en dat zette de angst nog erger aan waardoor ik de gehele dag zo gestresst en gespannen was dat het niet meer lukte om voldoende voeding via de borst te kunnen geven aan Gijs. Daarom heb ik in overleg besloten met de verloskundige en de lactatie kundige dat ik zou gaan kolven over dag en dat we de nachten Gijs zouden gaan voedden met kunstvoeding. Daar aan toegeven vond ik erg lastig, want het is een intiem moment met je kleintje, maar ook het beeld dat ik mijn gehele zwangerschap had geschetst viel voor mij in het water.
Na een goed gesprek met de huisarts wist ik, mijn kind staat op nummer 1, maar ook ik doe er toe en mijn mentale gezondheid verdiend ook de nodige aandacht. Zo lang ik zelf gelukkig ben, hebben wij ook een gelukkig kindje. Na een aantal dagen kolven en meer rust en structuur in de dagen in bouwen voelde ik; ja ik ben er weer en ik mag ook weer even Lisa zijn.
Daarnaast heb ik enorm veel steun van naaste en is Jordi echt mijn rots in de branding. Zonder hem had ik dit allemaal niet gekund. Ik ben zo blij dat hij 3 weken thuis mag zijn met ons, dit geeft mij rust en vertrouwen dat we het als gezin echt samen doen.
De eerste twee weken als gezin
De eerste 2 weken stonden volledig in het teken van elkaar leren kennen.
Wat betekenen zijn kleine huiltjes? Hoe vinden we ons ritme als gezin van drie? Het beginnend ouderschap brengt onzekerheden met zich mee, maar elke knuffel en elk klein zuchtje van Gijs herinnert ons eraan waarom we nooit hebben opgegeven. Ons mooiste cadeau is geboren en voor altijd bij ons. Elke dag worden we vol trots wakker met zo'n klein kereltje aan onze zijde.
Elke avond bespreken we het weer samen; dit is echt ons kindje, ons cadeautje. De eerste 2 weken waren echt intens, waarin ik bang was door te schieten in een postnatale depressie. Maar door op tijd aan de bel te trekken en te praten over wat er in mij omging kreeg ik direct de steun die ik hard nodig had.
Aankomende week komen de eerste vrienden op kraambezoek, en breidden we het langzaam uit. Maar alles op ons tempo met rust en regelmaat.
Laat je een lieve reactie achter voor ons en Gijs?
Maak jouw eigen website met JouwWeb